Bipolarne Zaburzenia (BZ)

Bipolarne  Zaburzenia – znane jako Choroba Afektywna Dwubiegunowa lub Zburzenia Dwubiegunowe – Mózg i Typ Osobowości

 

Zgodnie z tym co mówią naukowcy, Bipolarne Zaburzenia, w starszym nazewnictwie maniakalno-depresyjne zachowania, są poważną psychiczną chorobą, która charakteryzuje się przede wszystkim zaburzeniami emocjonalnymi chorej osoby. Podstawowymi objawami tej choroby są skrajne wahania się samopoczucia, które wciągają myśli, działanie i ogólnie rzecz biorąc zachowanie danej osoby. Nauka jak dotąd nie odkryła prawdziwych powodów powstawania Zaburzeń Dwubiegunowych i powstają tylko hipotezy, które próbują je wyjaśnić.

Odnosząc się do etymologii słowa maniakalno-depresyjne (greckie; μανιοκατάθλιψη – czyt. maniokatathlipsi) widzimy, że słowo pochodzi od słów mania i melancholia, które mają korzenie w starożytnym greckim języku. Melancholia pochodzi od sformułowania „µέλαινα χολή czyt. melena holi”, spotyka się ją już u Hipokratesa i ma związek z czterema typami temperamentów, które „tworzą„ ciecze naszego ciała. Maniakalność została określona, że ma źródło w nadmiarze żółci koloru żółtego lub mieszanki czarnej i żółtej żółci. („Otwarcie Miłości, Droga Życia”, G. Paschalidis).

Zgodnie z Międzynarodową Organizacją Zdrowia, Bipolarne Zaburzenia stanowią 6-tą główną przyczynę inwalidztwa w skali ogólnoświatowej i charakteryzują się występowaniem na przemian okresów maniakalnych i depresyjnych. Bipolarne Zaburzenia pojawiają się zazwyczaj w młodości, jest tak samo częstym schorzeniem u mężczyzn jak u kobiet i zazwyczaj występuje najczęściej u osób o wysokim poziomie ekonomiczno-społecznym.

Zgodnie z Tri-Anthropo-Type Model Paschalidis osoby z Bipolarnymi Zaburzeniami przeżywają epizody pobudzonego lub drażliwego samopoczucia, znane jako stany maniakalne, naprzemiennie ze stanami psychicznego bólu. Objawami tych zaburzeń jest utożsamianie się tych osób z inną osobowością, która jest zazwyczaj sławną osobą (określana jako mania wielkości przez naukę), a ta dysfunkcja jest skutkiem zaburzeń w pracy hipokampu, u podstawy limfatycznego systemu mózgu. Te same osoby mogą objawiać ideologiczno-psychologiczne wymuszenia i ostre psychotyczne epizody. W bardziej spokojnych, pod-maniakalnych epizodach ujawniają manię ścigania, czyli osoby te mają wrażenie, że „ścigają i są ścigane”, są śledzone lub one same śledzą.

Epizody Bipolarnych Zaburzeń mogą wywołać problemy w zdolności do funkcjonowania osoby w naturalny sposób w codziennych jej zajęciach. W fazie maniakalnej osoba ujawnia następujące objawy: myśli i mówi szybko (logorea-słowotok), posiada zmniejszoną potrzebę snu, jest nadpobudliwa, rozpoczyna równolegle wiele wymagających planów i działań np. nowe przedsiębiorstwo, nowy związek, czy inne, mówi z łatwością do nieznajomych, ma idee wielkości (niewytłumaczalne wrażenie ważności) i wpakowuje się w niebezpieczne przedsięwzięcia w wyniku uczucia wszechmocy.

Również, daje się zauważyć nielogiczne zarządzanie pieniędzmi i zjawisko hiper-konsumpcji. W odniesieniu do związków erotycznych, charakteryzuje go narcyzm i kocha z zaangażowaniem i z pasją, często bez moralnych zahamowań. Kiedy czuje się odrzucony przeżywa stany maniakalne i staje się agresywny, wyróżnia się  ogólnie niestabilnością i przesadnymi emocjami wynikającymi z jego erotycznych przeżyć. Osoby z Bipolarnymi Zaburzeniami mają zazwyczaj postawę negatywną w stosunku do ślubu i pozytywne nastawienie do rozwodu w niedalekiej przyszłości.

W fazie psychicznego bólu żyje silne traumatyczne stany emocjonalne. Zaburza się jego sen, często ma bezsenność lub przesadne uczucie ospałości. Główną cechą charakterystyczną tej fazy jest odosobnienie od siebie samej tej osoby i mocne wrażenie odrzucenia. Osoba może mieć silne samobójcze dążenia.

 

 

Zgodnie z badaniami przeprowadzonymi przez G.Paschalidis, osoby, które są podatne na Bipolarne Zaburzenia funkcjonują za pomocą części mózgu, którą nazywamy hipokampem, centrum traumatycznych minionych zdarzeń, a które znajduje się w limbicznym systemie naszego mózgu. Hipokamp u osób tych jest w stanie powiększonym objętościowo i jest w stanie pobudzonym (drażliwym), będąc bardziej rozwiniętym niż u innych osób. Inne podstawy, które uzupełniają i mają większą ilość neuronowych łączy z hipokampem to:  pod-hipokampa spirala, kora asocjacyjna multimodalna i kora limbiczna. Odnosząc się natomiast do neurochemicznego funkcjonowania mózgu u osób z Bipolarnymi Zaburzeniami daje się zauważyć utrata równowagi w funkcjonowaniu neuroprzekaźników serotoniny i dopaminy.  Wydzielana jest duża ilość serotoniny i dopaminy w hipokampie, co skutkuje jego powiększeniem (puchnięciem) i procesem zamykania kanałów receptorów postsynaptycznych dla dopaminy i serotoniny sukcesywnie. To znaczy, że nie dokonuje się stymulacja, pobudzenie komórek z konsekwencją niemożliwości, poprzez te dwa neuroprzekaźniki przekazywania sygnału do synaps. Wzrost serotoniny i dopaminy w mózgu wywołuje wytwarzanie nadmiernej ilości adrenaliny w ciele, która wywołuje zbyt dużą koncentrację na jednym temacie, wywołując upartość i obsesję. Obsesja zmusza tą osobę, że kiedy ma do czynienia z jakimś problemem, musi go za wszelką cenę rozwiązać. Pasjonuje się nim, staje się jego obsesją, stając się powodem rozwoju psycho-wymuszania do danej sytuacji gubiąc radość. Bazując na badaniach G.Paschalidis, tylko jeden z trzech typów osobowości może ujawniać tego typu zaburzenia:   C TYP Osobowości. C Typ Paschalidis łączy cechy charakterystyczne  osobowości typu A i typu B, czyli szybkiego działania i zarządzania analogicznie. Łączy również skrajności tychże typów: A typu nerwowość, „afektywny ambiwalentny” stan działania, który może doprowadzić do paranoi, głównie jako reakcja na krzyki, czy skrajności typu B takie jak intensywne myślenie, z cyklotymią prowadzącą do depresji. Tak więc C typ w skrajnych sytuacjach funkcjonuje początkowo jak typ A, czyli to o czym myśli rozpoczyna wdrażać mając pęd, ale w afekcie natychmiast przerywa działania i jądro migdałowe przerywając działanie, dokonuje analizy i kontroli, tak jak się to dzieje w typie B. Organizując schemat działania, reżyseruje przez długi czas zanim rozpocznie działanie, dążąc do celu ze skutkiem, że podjęcie się tej akcji staje się dla niego obsesją. Biegnie by wykonać zadanie ale jednocześnie zatrzymuje się, by skontrolować siebie samego i wszystkich pozostałych, co powoduje , że mu się wydaje, że goni lub jego gonią, śledzi lub jest śledzony. Każde jego działanie musi być więc wcześniej zaplanowane. Ta przemiana ze skrajności jednego typu w drugi powoduje powstawanie zjawiska Bipolarnych Zaburzeń.

Charakterystyka osobowości C Typu Paschalidis jest następująca: szybki ale przykleja się do szczegółów, zdecydowany, ruchliwy, pasjonat, skrajny, uparty, sztywny, nieprzejednany, absolutny, apodyktyczny,  z lękiem przed odrzuceniem, z brakiem elastyczności, brak giętkości/ uparcie broni swojej woli/ nieugięty w swoich przekonaniach- wartościach, mocne odczucie pechowości, przesadna samodyscyplina i nadmierne zajmowanie się tym co prawidłowe i co błędne, sprawiedliwe i niesprawiedliwe, scholastyczny, obsesyjny, wymagający, konkurencyjny, mściwy, nieustępliwy, społeczny, przewrotny, gościnny,  wytrzymały, twardy, pracowity, niezaspokojony, odważny, rewolucyjny, wybuchowy, skuteczny, podejrzliwy, bezkompromisowy.

Model Tri-Anthropo-Type Paschalidis pojawia się i określa powody i sposób terapii Bipolarnych Zaburzeń dając nam odpowiednią wiedzę samo-poznawczą, tak byśmy mogli zrozumieć kim jesteśmy i jak współistniejemy z innymi ludźmi, przynosząc równowagę dla siebie samego. Wyjaśnia nam w jaki sposób mózg wpływa na nasze zachowanie i na biologię naszego ciała i w kolejności, w jaki sposób nasza myśl może zbudować silne nasze strony i uniknąć słabszych stron naszej osobowości, by pozbyć się jakiegokolwiek powodu psychicznych stresów. W książce „Nałogowe uzależnienie myśli, Wirus nieszczęścia”  G.Paschalids analizuje szeroko za pomocą badań i autor udziela odpowiedzi i daje rozwiązańnia jak przeciwdziałać Bipolarnym Zaburzeniom, jak również innym zaburzeniom o psychicznym podłożu.

BIOBLIOGRAFIA

Atmaca M. et al., (2009), Neurochemistry of the Hippocampus in Patients with Obsessive–compulsive Disorder, Psychiatry and Clinical Neurosciences, Japanese Society of Psychiatry and Neurology, Tokyo, 63, pp 486–490.

Frey B. N., Andreazza A. C., Nery F. G., Martin M. R., Quevedo J., Soares J. C., Kapczinski F., (2007), The Role of Hippocampus in the Pathophysiology of Bipolar Disorder. Behavioral Pharmacology, 18(5-6), 419-430

Konradi C., Zimmerman E. I., Yang K., Lohmann K. M., Gresch P., Pantazopoulos H., Berretta S., Heckers S., (2010).Hippocampal Interneurons in Bipolar Disorder, JAMA, 68(4), 340-350.

Paschalidis G., Stathopoulou A., (2012), Genetically Determined Differences of the Three Structures of Limbic Brain System Determine Three Distinctive and Unique Personality Types: a Special Key for Understanding Connection Between Brain Function and its Plasticity with Health Prevention, Proceedings 18th International Neuroscience and Biological Psychiatry Conference “Stress and Behavior», New Orlean, pp. 22-23.

Javadapour A1, Malhi GS, Ivanovski B, Chen X, Wen W, Sachdev P. (2010)Hippocampal volumes in adults with bipolar disorder. J Neuropsychiatry Clin Neurosci.;22(1):55-62.